Header-Alice

640x480px-meeuwen

Wàt ik doe, doe ik het liefst zo goed mogelijk. Dus ik verdiep me, leer van anderen en vooral ook door  te reflecteren. Wat kan ik anders doen? Zodat het makkelijker gaat, met meer plezier en meer resultaat?

Met ups en downs vond ik mijn weg. Ik ontwikkelde me van logopedist tot opleidingskundige. Leren & leiderschap van professionals in organisaties is mijn thema. Ik deed ervaring op in verschillende rollen in gezondheidszorg en onderwijs. Zo leerde ik mezelf steeds beter kennen en kreeg ik zicht op waar ik het best op mijn plek ben. Ik ontwikkelde zelf leiderschap… en ik leer nog steeds. Tijdens een training of een masterclass èn van de mensen met wie ik werk. Met veel plezier. In mijn begeleiding ben ik zorgvuldig en sensitief. Want vertrouwen en veiligheid zijn voor mij een voorwaarde om te kunnen leren.

In mijn loopbaan heb ik gelaveerd tussen dingen doen waarvoor ik me verantwoordelijk voel en dingen doen vanuit mijn hart. In de periode dat mijn verantwoordelijkheid een maatje groter groeide dan ikzelf, verloor ik het contact met mezelf. En uiteindelijk liep ik daar helemaal in vast. Vanaf die heftige breakdown leerde ik dat goedkeuring niet van anderen hoeft te komen. Waar het om gaat is dat ìk mezelf goed genoeg vind. En meer dan dat. Ik leerde dat ik mijn energie behoud als ik luister naar wat ik diep van binnen weet en dat als leidraad neem. Ik leerde dat er een groot verschil is tussen geen NEE zeggen en JA zeggen. En dat als ik geen NEE zeg, dat ten koste gaat van alles waar ik JA tegen zeg. Ik leerde dat ik daarin zelf iets te kiezen heb. Bewust. En ik leerde dat het moed vraagt om wèl NEE te zeggen. Het is spannend om patronen los te laten waar ik vertrouwd mee ben. Door mijn kennismaking met systemisch werk kon ik ineens grote stappen maken, het grotere geheel zien en ervaren welke plekken met elkaar verstrikt waren.

Hoe mooi zou het zijn om deze manier van werken voor zoveel mogelijk mensen beschikbaar maken?

640x480px-heldere-zee

640x853px-graffiti

En niet altijd heb je iets te kiezen. Ik werd ernstig ziek. Weg plannen en passie; buigen voor het lot. Waarom ik niet? Een paar jaar later kan ik ook zien wat die periode me gebracht heeft. Ik weet nòg beter wie ik ben en wat voor mij belangrijk is in mijn leven. Vòòr alles ben ik vrouw, levensgezel van Martin en moeder van 3 dochters. Het belangrijkste wat ik ontdekte is simpel: we zijn allemaal mensen en hebben dezelfde behoeftes. Oòk in organisaties.

  • Erkenning voor wie we zijn en wat we bijdragen,
  • verbinding met mensen om ons heen en met wat we doen,
  • voldoende autonomie om te zijn wie we zijn.

Het is mijn diep gevoelde drijfveer om een bijdrage te leveren aan menselijkheid in organisaties, humanity in business. Omdat ik geloof dat als mensen gezien worden en kunnen laten zien wie ze zijn, gemeenschappelijkheid nieuwe betekenis krijgt. Waardoor mensen en organisaties kunnen bloeien.

Ik ben heel blij dat fragmenten uit het werk van George le Roy onderdeel zijn van mijn website. Bron van zijn werk is de stroom dagelijkse beelden van de mens in wat hij teweeg brengt – zijn persoonlijk beeldarchief van foto’s uit kranten. In het werk van George zie ik feiten zonder oordeel verzameld waardoor een andere, nieuwe betekenis zichtbaar wordt. Door in te zoomen en uit te vergroten of juist te bedekken en gedeeltelijk zichtbaar te maken, is het mogelijk de werkelijkheid anders waar te nemen. Een andere kwaliteit toont zich. Betekenisvol en vergelijkbaar met wat ik doe door systemisch werk te integreren in mijn begeleiding.

Ik houd er van om me te verwonderen en op te gaan in het waarnemen. Dan laad ik mezelf helemaal op. Als ik rondloop op een tentoonstelling of in een museum zak ik uit mijn denken. Ga ik kijken en voelen. Ik word geraakt, of niet. Ik ben nieuwsgierig naar de ervaring en of die voor mij betekenis heeft. Datzelfde overkomt me als ik een gedicht lees. Tussen de regels door lezen, de betekenis ontrafelen uit wat NIET gezegd wordt.

640x480px-george

640x480px-margrieten

Om mezelf op te laden ga ik graag op pad. Of het nou de trein naar Groningen is of wandelen met de hond langs de Rotte…onderweg, weg van de dagelijkse dingen, observerend, komt mijn denkhoofd tot rust. Zo kan ik mijn eigen stem beter horen en word ik creatief.

Op die manier voel ik me verwant met Alice in Wonderland.

Alice verbaast zich over wat ze tegenkomt, maar ze sluit zich niet af. Ze blijft open en in contact. Ze verwondert zich.

Alice is onderweg. Ze zoekt niet, ze vindt. De dingen komen op haar pad.