Onstuimig en wisselvallig weer. Blad valt. Structuur van bomen en struiken wordt zichtbaar.

De parallel met de heftige dynamiek in onze samenleving dringt zich op.

Met die vloed aan beelden en emoties, standpunten en achtergrondinformatie, krijg ik de behoefte naar binnen te kijken. Waar sta ik? Waarmee voel ik me verbonden en in welke richting leef ik mijn leven? Wat draag ik bij en waaraan?

Als ik stil sta en terugkijk, zie ik waar ik het afgelopen jaar mee bezig ben geweest; een nieuwe vorm vinden die past bij mijn antwoord op deze vragen. Een natuurlijk vervolg op het herwinnen van mijn energie na een lange periode van ziekte en herstel.
Het is heel simpel. Ik wil mijn bijdrage leveren aan een wereld waarin support en respect voor alle leven leidend zijn bij keuzes die gemaakt worden. Keuzes die mensen maken.

Wat voor ieder van ons geldt, geldt ook voor mij: ik kan alleen maar bijdragen aan het grote geheel door vanuit mijn positie, met mijn bescheiden reikwijdte, te doen wat bij mij hoort en wat ik het beste kan.
Leren en ontwikkeling organiseren vanuit een menselijk perspectief.
Verbinding mogelijk maken door verschillen te erkennen.
En vooral; ruimte creëren om stil te staan en essentiële kwesties in de ogen te kijken.

Met dank voor wat ik kon leren op eerdere werkplekken, doe ik dat nu vanuit een nieuwe plaats. Mijn plek.
wndrlnd.